Donderdag 29 april 2010 : Zuidvogels D2 - BFC D3 1-2
|
De laatste loodjes wegen het
zwaarst zegt men wel eens. En het klopt, want wat hield de D3
het spannend donderdag in Huizen. De situatie vooraf was dat de
onzen, BFC dus, twee punten achter CSW stonden, maar met één
wedstrijd minder gespeeld. En zo kon de D3 dus met één punt
verschil kampioen worden. Maar dan moesten we dus wel van
Zuidvogels winnen!
En dat klonk na een 4-0 thuisoverwinning ook als een
formaliteit, maar gespeeld werd helaas wel zonder aanvoerder
Wouter.
Groot verschil met de rest van het seizoen was de grote mond bij
de jongens. Waar was die? Zouden ze dan toch een klein beetje
nerveus zijn? Nou daarin waren zij niet alleen, iedereen die
langs het veld stond had het te pakken. Maargoed, na een goede
warming-up werd er in de kleedkamer afgesproken dat iedereen er
voor zou gaan, en ook al waren we zenuwachtig, we bleven ons
best doen. Dus ook als het eventueel mis zou gaan, maar daar
gingen we niet van uit. Want wij waren twee weken geleden toch
ook beter?
De D3 begon dan ook sterk aan de wedstrijd en deelde in de
eerste vijf minuten wat speldenprikjes uit. Diepe ballen op
Bart, en Iwan en Tom langs de lijn met flitsende acties, we
wilden wel, maar er kwam maar geen goal. Uiteindelijk werd het
spel wat rommeliger. Vooral op het middenveld zat er niet echt
een lijn meer in het spel en ballen werden blindelings alle
kanten op geschoten. Maar dit leverde ook kansen op! Bart kreeg
een kans via Bas, die zelf ook nog heel dicht bij een doelpunt
was met een fantastische vrije trap, van een meter of 25
afstand. Dit waren geen speldenprikjes meer, dit was een stevige
bons op de deur! Maar zoals de voetbalwet van Cruijff al zegt:
‘Als je hem zelf niet maakt, doen zij het”, of zoiets. In ieder
geval kwam hij uit, want bij een corner stond BFC niet echt heel
goed op te letten, en Zuidvogels kon de bal zo binnen tikken.
Dit was hun eerste kans, en gelijk al 1-0 achter!
Sommigen langs de lijn zagen een fikse bui hangen, anderen
bleven hopen. Het was in ieder geval niet een stand waarop we
van tevoren hadden gehoopt. En al snel blies de scheidsrechter
op zijn fluit voor rust. 1-0 achter, wat nu?
Afgesproken werd dat er meer rust bewaard moest worden aan de
bal. Rustig kijken waar de ruimte is, ballen niet zomaar blind
“wegpompen”.
De tweede helft was ook beter, na wat kleine omzettingen werd er
beter opgebouwd en kreeg BFC het overwicht. Toen BFC een vrije
trap op 20 meter van de goal kreeg, rook iedereen een kans.
Philippe achter de bal, dat kon wel eens een goal worden. Maar
in plaats van de bal zelf hard in de touwen te rammen, schoof
Philippe de bal perfect in de voeten van Bart. En zoals we
allemaal hebben gezien dit seizoen, moet je hem deze kans niet
geven. Perfect binnen geschoven en langs de lijn gejuich, maar
dan….de vlag aan de overkant gaat omhoog. Buitenspel, doelpunt
afgekeurd, dit kon toch niet waar zijn? Roel vond van niet, de
scheidsrechter vond van wel, dus geen goal.
Maar BFC liet zich niet van de wijs brengen. De D3 werd alsmaar
gevaarlijker en kansen kwamen er ook. Toen een voorzet vanaf
links eigenlijk te hard leek, dacht Koen daar anders over.
Onberispelijk schoot hij binnen en eindelijk stond de D3 weer op
gelijke hoogte met Zuidvogels. En ondanks dat Zuidvogels wel
probeerde, Bas had bijvoorbeeld zijn handen vol aan zijn directe
tegenstander, maar hij hield zich prima staande, hing ook een
1-2 in de lucht. Philippe en Bart gingen een dubbele een-twee
aan, en ineens dook Philippe voor de keeper op. Iedereen veerde
op, zou dit de goal worden? En net op het moment dat iedereen
dacht dat de bal te hard was en Philippe later bij de bal zou
zijn dan de keeper, tikte hij hem net voor de doelverdediger
langs binnen. 1-2 voor BFC en wat een goede aanval! Chaos langs
de lijn en vooral chaos in het veld. Wat een veerkracht toonde
de D3 door zich van zo’n teleurstellend begin terug te werken
naar een waarschijnlijke overwinning! En toen de scheidsrechter
ietwat vroeg afblies was het dan ook groot feest bij de spelers.
Shirts uit, springen, ineens weer genoeg energie om het hele
veld over te spinten, het kon niet op!
Maar al snel werd duidelijk
waarom de scheidsrechter zo vroeg afblies. Wegens aanhoudend
commentaar op de leiding vanaf de zijlijn staakte de leidsman
het spel. Na een kort overleg besloot hij dan toch verder te
gaan. Maar echte kansen kwamen er niet meer en BFC speelde de
wedstrijd keurig uit. En eindelijk mochten de jongens verdiend
juichen. Het kampioensschap was binnen, en hoe! Na een
competitie hard werken, vreugde en soms ook verdriet kon de D3
zich de beste van de competitie noemen. Ouders werden gek,
spelers bleven maar schreeuwen en de meegebrachte toeters zorgen
nog steeds voor suizende oren (waarvoor dank). Snel naar de
club, taart eten en de door BFC geregelde bloemen in ontvangst
nemen. En na een fotosessie op veld 1 konden de bubbels open. De
jongens hebben keihard gewerkt voor deze titel en ze hebben hem
dan ook voor honderd procent verdiend.
Jongens, gefeliciteerd!
Thomas
  
|
