Net geen Monsterzege voor BFC JO13-1

Over voetbalexcursies gesproken. Een week na de succesvolle competitieafsluiting reisden de Azzurri en Tifosi af naar het Zuid-Hollandse kustdorpje Monster om het naseizoen extra kleur te geven. Sportpark Polanen gold als toneel van de 29e editie het Jan H. van Bommel Toernooi. Degens kruisen met teams die nog niet of nauwelijks eerder aan de andere kant van de middenlijn stonden. Traditierijk toernooivoetbal waarbij de boog weer zo’n tien uur gespannen bleef. Uiteindelijk werd in een bloedstollend spannende finale niet alleen regulier verlengd, maar waren ook extra penalty’s nodig om tot een winnaar te komen. Helaas trok BFC ditmaal het kortste eind. Toch weer geweldig genoten.

Zaterdag 2 juni: Jan. H. van Bommel Toernooi SC Monster

BFC – FC ’s Gravenzande            0-1
BFC – RCL                                       3-0
BFC – DHC                                     3-1
BFC – Zestienhoven                     2-0
BFC – Spartaan’20                        5-1
BFC – Lyra                                      3-1
BFC – FC ’s Gravenzande            1-1        (FGC wns 4-5)

Opstelling: Sidney, Timber, Thijs, Stijn, Joris, Elio, Thomas, Olaf, Mees, Alexander, Tim, Tiago, Daniël en Matthijs
Doelpunten: Alexander, Elio (4), Mees, Tiago (3), Olaf, Matthijs (2), Timber, Daniël en Tim

Zo’n eerste wedstrijd op een toernooidag blijft toch een dingetje. De start van het weekend wordt inmiddels groots gevierd en dan is het ’s ochtends nu eenmaal moeilijker wakker worden. Zeker als de wekker nog eerder gaat dan een reguliere schooldag en de daaropvolgende autorit langer dan een uur duurt. Best afzien inderdaad. En als je dan ook nog eens in de slotseconde van de openingswedstrijd de deksel op de neus krijgt, dan is het dalletje wel even bereikt…

Welnee. Hoe prachtig is zo’n vroege tegenslag voor de ontwikkelcurve van onze oogappeltjes. Het collectieve besef van de wanprestatie werd in de grootste kleedkamer van het sportpark diepgaand en consciëntieus geanalyseerd. Oranje als voorbeeld. Het voorbeeldig ‘goede stel’ uit 1988 verloor destijds ook een openingsduel om dezelfde tegenstander vervolgens in de finale te verschalken. De route daartussen stond bol van attractief en flatteus totaalvoetbal. Afgesproken. Mooi streven.

Hoe anders waren de overige poulewedstrijden vervolgens. Zelden was de suprematie op toernooidagen zo groot. Ook de variërende ondergronden (kunst- en natuurgras) deerden de blauwhemden niet. Ofschoon het telraam al overuren maakte, was vooral de wijze waarop ontelbare kansen en mogelijkheden werden gecreëerd kostelijk en moorddadig. De spreekwoordelijke kasten en muren doemden veelvuldig op in de breinen van de opponenten. BFC was op koers. Halverwege de dag dan toch weer tegenslag. Goalie Sidney valt uit met een vervelende voetblessure als gevolg van een nare charge uit Rotterdam. Maar geruisloos werden de handschoenen overgenomen door anderen. Inmiddels met de terechte bekroning als groepswinnaar van de voorronden.

Ook de halve finale was een walk-over om vervolgens in de finale wederom het verrassend sterke FC ’s Gravenzande te treffen. De cirkel leek rond. Het verhaal leek te kloppen. De kans op revanche geboden en het ‘déjà vu’- gevoel uit 1988 weer vol op het netvlies. De Azzurri deelde weliswaar de lakens uit op het veld, maar kwam door bewust gekozen speldenprikken toch op achterstand. Veerkrachtig genoeg volgde al snel een panklaar antwoord met een wonderschone gelijkmaker. Daarna een uitputtingsslag op het kleiige natuurgras. Pijntjes voelbaar, wisselbeurten aangevraagd, de psyche van het nog altijd kleine kroost werd ultiem op de proef gesteld. Zeker ook toen er na de verlenging nog geen winnaar was. Penalty’s, de extreme mentale achtbaan. Twee ogenschijnlijke Bussumse zekerheidjes misten, maar door heldhaftig optreden van onze Portugese gelegenheidsgoalie werd ook die stand weer gelijkgetrokken. Wederom verlenging. Om en om. Telkens weer een achterstand moeten maken. Eens hield het op. Helaas. Monsterlijk. Net geen Monsterzege, maar wauw! Overuren gemaakt in de verdere ontwikkeling van het Gooische Gif. Hulde dus.

Komende week het laatste toernooi met deze lichting. In Utrecht wordt bij UVV pas laat afgetrapt op het ‘Marco van Basten’-toernooi. U weet wel, die hoofdrolspeler uit 1988. Na afloop sluiten we het seizoen af met een waardige Eind-BBQ. Lekker.