BFC E1 vergeet de punten mee te nemen uit Haarlem

Zaterdag 28 november
Koninklijke HFC E1 – BFC E1 5-2 Doelpunt: Tiago, Thijs

“De ene nederlaag is de andere niet”
Na vorige week voor het eerst dit seizoen een nederlaag te hebben geïncasseerd stond deze week een knoert van een affiche op het programma. Koninklijke HFC E1 kroonde zich in de eerste fase tot kampioen van Hoofdklasse 1 en neemt ook nu de koppositie in. Het plafond van het E-amateurvoetbal in Nederland. Over uitdagingen gesproken…

Als er één vereniging weet wat voetbal betekent is het wel de Koninklijke HFC, oudste vereniging van Nederland. Het authentieke sportcomplex in Haarlem herinnert elke bezoeker eraan dat al vanaf 1879 in verenigingsverband een balletje wordt getrapt. Voorbeeldig worden gasten welkom geheten in de kroonzaal (kantine), de begeleiding wordt met fluwelen hand onthaalt en uiterst gesoigneerd te woord gestaan en de meegereisde ouders mogen zitting nemen op een historische houten tribune. De plaatselijke consul geeft minutieus uitleg over de gesteldheid van de grasmat en de intern opgeleide jeugdscheidsrechter blijkt een consciëntieus handhaver van de spelregels. Zelden heeft een vereniging zoveel blijk gegeven van hoe het eigenlijk heurt. Chapeau!2015 11 28 hfc4 Dan de wedstrijd. Helaas geen Clásico waarin de thuisspelende Koninklijke withemden met lege handen bleven na een imponerende voetbalshow door excellerende Blaugranas. Geen 0-4, maar 5-2. Een buitenstaander zou een solide Haarlemse zege concluderen, maar dat zou het toppunt van perceptie zijn. Behalve de eerste vijf minuten (waar door teveel ontzag twee tegentreffers werden weggegeven) was BFC heer en meester, de bovenliggende partij, werden de scepter gezwaaid en de lakens uitgedeeld. Een fraaie counter en magnifieke kopbal resulteerde in een terechte gelijke ruststand. Na rust heerste het Gooische gif en domineerde de Azzurri. Kruising, paal, lat en verschoven doelpalen gooiden echter roet in het eten, waarna drie ongelukkige tegengoals in de slotfase de voetbalwetten wel heel erg benadrukte. De term geflatteerd ging zelfs niet op. Maar, als er één vereniging weet wat voetbal betekent is het wel de Koninklijke HFC. Zo bleek maar weer.

Nalaten de trekker zelf over te halen en jezelf vergeten te belonen blijkt catastrofaal in Hoofdklasse 1. Zoveel is duidelijk. Teleurgesteld, maar na een rake preek toch ook weer goed gemutst. Verder alom lof over de inzet, intensiteit en toewijding. Zowel van eigen, neutrale als thuissupporters. Dat dan weer wel, toch hulde dus!
Max Snell werd deze week – net als 4 ploeggenoten (!) – terecht beloond met een uitnodiging voor een testwedstrijd bij een bvo. Vandaag had hij een mindere dag. Gevalletje educatief. Wessel Vinke was gewaarschuwd voor zijn balvaardige opponent, maar bleef parmantig overeind. Het drassige veld maakte zijn skills minder goed mogelijk. Zep Boerboom bewees maar weer eens dat fysieke grootheden met slim en sluw positiespel volledig onschadelijk kunnen worden gemaakt. Sebastiaan de Vries speelde vooral als centrale verdediger foutloos en was er persoonlijk verantwoordelijk voor dat de Azzurri ruim twintig minuten aaneengesloten op de vijandelijke helft verbleef. Thijs Arts kopte op volmaakte wijze de gelijkmaker tegen de touwen en was als zo vaak naast superieure aanvoerder ook de motor en het cement in de as. Sian de Boer werd ook al geconfronteerd met een behendige en snelle buitenspeler die de volle concentratie vroeg. De goedlachse linksback had vandaag overigens wel erg veel moeite had met correcte inworpen. Matthijs Dilling bestreek met zijn klassieke grote passen weer het complete middenveld. Als rechter gelegenheidsspits miste hij op een haar na een o zo welkome treffer. Alex Messori tentoonspreidde als kleine publiekslieveling zijn gepassioneerde enthousiasme en ludieke voetenwerk. Een mooie pegel bleef op de kruising plakken. Stijn de Bie kon ondanks zijn adorabele gedrevenheid en attractieve versnellingen op de vleugels het net niet laten bollen. Tiago Codinha wist een treffer aan zijn palmares toe te voegen door koelbloedig de aansluitingstreffer af te ronden. In het vervolg ontbrak het geluk en gogme om de productie verder op te vijzelen. Tim van Veen raakte het ijzerwerk en noteerde een assist. Verder kon hij zijn stempel niet drukken tijdens deze klassieker. Thomas Mulder vocht aan de drassige zijlijn spectaculaire duels uit en had pech dat zijn fraaie volley de onderkant van de lat raakte.

Door afgelastingen op andere velden prijkt ons vlaggenschip van de E-pupillen weliswaar nog in het linkerrijtje, maar de verschillen zijn marginaal. Komende zaterdag een nieuwe klassieker: Zeeburgia thuis. Voor velen een angstgegner waar nog nooit eerder van gewonnen werd. Een heerlijk vroegertje (aanvang 8:30 uur). Aan bezieling, passie en enthousiasme zal het niet liggen, dus komt dat zien!

OvV